Polecane produkty

Stoły do masażu

Linki sponsorowane




Poprzedni temat «» Następny temat
Lędźwiowy odcinek kręgosłupa
Autor Wiadomość
massagewarsaw 
leki przeciw pasozytom grzybom sprzedam apteka


Pomógł: 15 razy
Dołączył: 05 Lut 2008
Posty: 7181
Skąd: bangkok warszawa
Wysłany: 2013-04-28, 07:01   Lędźwiowy odcinek kręgosłupa

1. OGÓLNA ANATOMIA KRĘGOSŁUPA .
2. PROBLEM DYSKOPATI W LĘDŹWIOWYM ODCINKU KRĘGOSŁUPA.
3. PATOGENEZA I OBJAWY DYSKOPATII W LĘDŹWIOWYM ODCINKU KRĘGOSŁUPA.
4. LECZENIE I REHABILITACJA DYSKOPATII W LĘDŹWIOWYM ODCINKU KRĘGOSŁUPA.
5. ZAPOBIEGANIE/PROFILAKTYKA.

ANATOMIA

Kręgosłup (columna vertebralis) składa się z 33-34 symetrycznie zbudowanych kręgów poukładanych jeden na drugim:
7 kręgów szyjnych,
12 kręgów piersiowych
5 kręgów lęźwiowych
5 kręgów krzyżowych
4-5 kręgów guzicznych

W centrum każdego kręgu znajduje się otwór międzykręgowy przez który biegnie nieprzerywanie rdzeń kręgowy. Pomiędzy trzonami kręgowymi znajdują się małe chrząstki włókniste wraz z krążkami międzykręgowymi. Nazywane są potocznie dyskami. Stanowią one absorber wstrząsu. Kręgi połączone są ściśle przez mocne więzadła, które ograniczają nadmierną ruchomość kręgosłupa.

Kręgi, dyski i więzadła zdolne są utrzymać poprawne ułożenie względem siebie, przez co chronią skutecznie rdzeń kręgowy przed różnymi urazami. Między sąsiadującymi kręgami znajdują się otwory kręgowe po obu stronach, przez które wychodzą z kanału kręgowego korzenie nerwów.

Poniżej kręgu L5 znajduje się kość krzyżowa, która powstała w wyniku stopienia się w całość kilku kręgów krzyżowych i ogonowych. Fizjologiczne krzywizny kręgosłupa: w odcinku piersiowym wyróżniamy kifozę piersiową, a w odcinkach szyjnym i lęźwiowym znajduje się lordoza szyjna i lordoza lęźwiowa. Długość kręgosłupa mierzona wzdłuż krzywizn stanowi 45% długości ciała, wymiar ten potrafi się zmieniać w zależności od wieku, pozycji człowieka, a nawet pory dnia.[0]

DYSKOPATIA

Pod pojęciem dyskopatii ukrywają się szeroko rozumiane zmiany patologiczne w obrębie krążka międzykręgowego, powodujące charakterystyczne objawy kliniczne.[1]

Rola krążka międzykręgowego (dysku), jest bardzo ważna z punktu widzenia biomechaniki kręgosłupa. Jest to struktura zbudowana z jądra miażdżystego, oraz otaczającego go pierścienia włóknistego. Jądro ma konsystencję żelu, dzięki białkowo- wielocukrowym związkom, które wykazują zdolność do wiązania wody. Zdrowy krążek międzykręgowy może wytrzymać duże obciążenia jednak z czasem sprężystość i uwodnienie jądra maleje, co prowadzi do zwłóknienia, fragmentacji, przemieszczania się jądra miażdżystego w obrębie krążka międzykręgowego. [2,3,4]

Istotą choroby jest uszkodzenie struktury dysku, rozciągnięcie, naderwanie lub pęknięcie pierścienia włóknistego, oraz przemieszczenie, lub rozlanie się jądra miażdżystego. W zależności od stopnia uszkodzenia krążka, obraz choroby kształtuje się następująco:


a. Przemieszczenie- zmiana położenia tkanki wewn±trzdyskowej w obrębie piercienia, jest to zmiana odwracalna.
b. Przepuklina w fazie protruzji - dzieli się ze względu na właciwoci spełniania funkcji nieuszkodzonej ciany piercienia włóknistego na odwracalne, lub nie odwracalne, gdy nie spełnia już swojej funkcji.
c. Przepuklina w fazie ekstruzji- ciana piercienia rozerwana przez penetruj±c± tkankę wewn±trzdyskow±, która wci±ż pozostaje w ł±cznoci z dyskiem. Zmiana jest już nieodwracalna.
d. Sekwestracja- ciana piercienia rozerwana poprzez tkankę wewn±trzdyskow±, która uległa oddzieleniu od dysku.[5,6]

Z przepuklina j±dra miażdżystego spotykamy się u osób młodych od 20 roku życia, czyli w okresie największej wydolnoci intelektualnej i fizycznej, po tym okresie odsetek chorych maleje. Jest to zwi±zane ze zmniejszeniem się hydratacji j±dra miażdżystego, a więc trudno z biegiem lat o uszkodzenie dysku. Na bóle kręgosłup skarży się 30-60% populacji w tym około 80% na jego dolny odcinek.

Dyskopatia w 60 do 80 % jest przyczyn± wszystkich objawów bólów kręgosłupa w odcinku lędĽwiowym. Zapadalnoć w Stanach Zjednoczonych i Europie: na 100000 przypadków bólu kręgosłupa 150 to wypukliny j±dra miażdżystego kręgosłupa lędĽwiowego, 1500 na 100000 dla zespołu bólowego lędĽwiowo- krzyżowego. Częciej panowie, w Polsce 50-80% pracowników przemysłu ciężkiego skarży się na ból kręgosłupa lędĽwiowego. [7,8]

PATOGENEZA /OBJAWY DYSKOPATII W LĘDŻWIOWYM ODCINKU KRĘGOSŁUPA.

* Dyskopatia w 95% przypadków spowodowana jest niedoborem genowym, który jest przyczyn± osłabienia wi±zań siarkowych włókien kolagenowych tworz±cych piercień włóknisty tarczy międzykręgowej.
* W nieprawidłowy sposób podnoszenie ciężarów przekraczaj±cych 10% wagi ciała, szczególnie z rotacj± kręgosłupa.
* Przebyte urazy kręgosłupa lub długo trwaj±ce urazy przeci±żeniowe, mog± nasilać dolegliwoci lub przypieszyć nagły pocz±tek choroby.
* Czynniki zawodowe takie jak wibracja, długie przebywanie w stałej pozycji ciała i kręgosłupa, często wymuszonej w czasie pracy.

Dodatkowymi czynnikami ryzyka s±: otyłoć, osteoporoza, zaburzenia hormonalne, wzmożone napięcie mięniowe, proces starzenia się, chodzenie w niewygodnym obuwiu- na wysokim obcasie [9].

Najczęstszym objawem dyskopatii jest ból odcinka lędĽwiowego, dzielimy go na 2 rodzaje:
Ból tępy, który narasta stopniowo, jest rozlazły, nasila się podczas siedzenia, stania i przy ruchach tułowia, ale zanika podczas leżenia. Możemy się z nim spotkać, kiedy jeszcze nie doszło do przerwania piercienia włóknistego.

Ból z nagłym pocz±tkiem i ostry, odczuwany nawet przy najmniejszych ruchach tułowia. Ustaje on po 1do 2 dniach leżenia, gdzie mniej ostre bóle utrzymuj± się jeszcze przez 2-3 tygodnie. Ból ten charakteryzuje już stan przerwania piercienia włóknistego. [10,11]

Kolejnym etapem choroby kr±żka międzykręgowego w odcinku lędĽwiowym, oraz lędĽwiowo - krzyżowym kręgosłupa jest rwa kulszowa, wi±że się ona z bezporednim podrażnieniem korzenia nerwowego. Ból pojawia się zazwyczaj po wyraĽnym przeci±żeniu kręgosłupa, jest on silny, pojawia się natychmiast i jest spowodowany pęknięciem piercienia włóknistego z wypchnięciem częci j±dra miażdżystego.

Rzadziej spotykany jest ból który narasta powoli, czyli następuje powolne wyciskanie do kanału kręgowego zawartoci j±dra miażdżystego. Lokalizacja bólu to pocz±tkowo okolica kręgosłupa lędĽwiowo-krzyżowego, poladków i wzdłuż tylnej powierzchni uda. Następnie ból może pokazać się w okolicy tylno bocznej powierzchni goleni, stawu skokowego i na stopie.

Wyróżniania się tu dwa zespoły:

Zespół wynikaj±cy z uszkodzenia korzenia S1- ból promieniuje do małego palca, zaburzenie czucia korzeniowego, trudnoci ze zgięciem podeszwowym stopy, oraz chory ma problem we wspięciu się na palce.

Zespół wynikaj±cy z uszkodzenia korzenia L5- ból promieniuje do palucha, tu także występuje zaburzenie czucia korzeniowego, chory ma trudnoci ze zgięciem grzbietowym stopy i palucha.[10,11,12,13]

Podczas bezporedniego ucisku na korzeń L4 mówimy o rwie udowej, tu ból promieniuje na przedni± powierzchnię uda, mamy zaburzenie czucia korzeniowego, osłabienie odruchu kolanowego, oraz problem z opadaj±c± stop±.[10,13]

W przypadku gdy piercień włóknisty zachowuje swoj± ci±głoć, a j±dro miażdżyste ulega rozpadowi, poprzez niewielki uraz może zostać wypchnięte do kanału kręgowego i ujawnić objawy zespołu ogona końskiego takie jak: asymetryczny niedowład kończyn dolnych, chód koguci lub brodz±cy, oraz zaburzenia zwieraczy pęcherza moczowego.[10,11]

Ogólne objawy występuj±ce przy dyskopatii kręgosłupa lędĽwiowego, oprócz wymienionych powyżej to:
* Skrzywienie boczne kręgosłupa.
* Zmniejszenie lordozy lędĽwiowej.
* Zwiększone napięcie mięni przykręgosłupowych.
* Dodatnie objawy rozci±gowe.
* Osłabienie odruchów.
* Ograniczenie ruchomoci kręgosłupa
Zwiększenie dolegliwoci bólowych podczas kichania i kaszlu. [10,14]

LECZENIE I REHABILITACJA DYSKOPATII W LĘD¬WIOWYM ODCINKU KRĘGOSŁUPA.

Celem leczenia nieoperacyjnego dyskopatii w okresie ostrym jest przede wszystkim walka z bólem, następnie w miarę ustępowania dolegliwoci wprowadzanie odpowiednich ćwiczeń, uzyskanie odpowiednich zakresów ruchomoci, oraz uzyskanie dobrej, czynnej stabilizacji mięniowej kręgosłupa. Nierzadko trzeba jeszcze uzupełnić leczenie o ocenę psychologiczn±.[15]

FARMAKOTERAPIA:

Lekiem pierwszego wyboru jest paracetamol. Bardzo często stosowane s± niesterydowe leki przeciwzapalne (NLPZ). Znaczn± rolę odgrywaj± tu leki obniżaj±ce napięcie mięniowe.

Uzupełnieniem leczenia farmakologicznego nie tylko w okresie ostrym choroby, ale i w dolegliwociach przewlekłych mog± być blokady około kręgosłupowe lub około korzeniowe.

Przykładowo można podać rodek znieczulaj±cy oraz steroid zewn±trzoponowo przez otwór w koci krzyżowej (hiatus sacralis). Zabieg ten jest terapeutyczny i znieczulaj±cy dla poziomu segmentów L4/L5 i L5/S1. [16]

FIZYKOTERAPIA:

Stosowanie fizykoterapii ma na celu zmniejszenie odczynu zapalnego, obniżenia wzmożonego napięcia mięni przykręgosłupowych. Powinna być ona poł±czona równolegle z kinezyterapi±. Zabiegi fizykoterapeutyczne przygotowuj± chorego do kolejnego zabiegu z kinezyterapii. Stosowanie fizykoterapii, dobranie zabiegu, czy dawki, zależy od typu dolegliwoci bólowych, dowiadczeń własnych lecz±cego, tolerancji własnej pacjenta, wskazań i przeciwwskazań. [11,17,18]

Stosowane zabiegi:

Elektroterapia:

W walce z bólem często stosuje się jonoforezę (najlepiej z 0,25 - 0,5% roztworu lidokainy, na zmianę z hydrokortyzonem; z innych leków warto stosować 2,5% ketoprofen w żelu).
Kolejnym często stosowanym zabiegiem jest przezskórna elektrostymulacja nerwów elektrodami powierzchniowymi TENS. Jest to objawowy sposób leczenia bólu ostrego i przewlekłego, lecz pogl±dy wielu autorów co do stosowania tego zabiegu w okresie ostrym s± bardzo różne. Większoć autorów jednak poleca stosowanie go w okresie przewlekłym. [17,18,19,]

Zastosowanie znalazły również pr±dy impulsowe małej częstotliwoci, najczęciej pr±dy diadynamiczne Bernarda. Daj± one szybkie ustępowanie bólu, przywracaj± prawidłowe napięcie tkanek i przemianę wewn±trztkankow±. Przeciwbólowo stosuje się pr±dy DF, LP, CP o natężeniu do granic tolerancji. Stosuje się metodę cyrklow± lub elektrod płaskich, DF - 2min LP - 3min CP - 3min, 7 - 8 zabiegów w serii. [17,19]

Innym zabiegiem elektroterapeutycznym jest zastosowanie pr±dów interferencyjnych o działaniu przeciwbólowym i rozluĽniaj±cym. 90-100Hz, czas trwania zabiegu - 15 min.
W okresie przewlekłym zaleca się zastosowanie PENS, czyli ródskórna, igłowa stymulacja elektryczna to poł±czenie zalet przez-skórnej stymulacji i akupresury. W metodzie tej używa się igieł podobnych jak w akupunkturze, które wkłuwa się w skórę lub w mięsień.

Stymulacji poddaje się nerwy czuciowe w obrębie danego dermatonu odpowiadaj±cego umiejscowieniu zmian patologicznych. Wskazaniem do tego zabiegu jest ucisk korzeni L5-S1, przez co najmniej 6 tygodni. W kończynę wbija się 10 elektrod w układzie 5 odprowadzeń dwubiegunowych stymulowanych pr±dem o częstotliwoci 4 Hz stosuje się dawki maksymalnie tolerowane czuciowo, lecz nie wywołuj±ce skurczu mięni. PENS ma działanie podobne do ostrzykiwania rodkami znieczulaj±cymi miejscowo nerwu kulszowego obwodowo do miejsca jego uszkodzenia. Uzyskuje się w ten sposób złagodzenie bólu korzeniowego w obrębie kończyny dolnej.

Innym zabiegiem z elektroterapii stosowanym w okresie przewlekłym jest zastosowanie pr±du Traeberta. Jest to pr±d złożony z impulsów prostok±tnych o czasie trwania impulsu 2 ms i przerwie 5 ms. Działa on przeciwbólowo, wywołuje drżenie mięni powoduj±c ich rozluĽnienie. Zabieg wykonuje się przy pomocy elektrod ułożonych na kręgosłupie, katoda w miejscu największego bólu. Czas trwania zabiegu 8-15 min, 6 zabiegów w serii, codziennie. [17,18]

¦wiatłolecznictwo:

Zabiegi te maj± na celu obniżenie napięcia mięniowego, rozszerzenie naczyń krwiononych a tym samym poprawę utlenienia i trofiki tkanek. Stosuje się generatory podczerwieni np. lampy typu Sollux, wskazane jest zastosowanie niebieskiego filtru, który ma działanie umierzaj±ce ból.[1,12,19]

Ciepłoterapia:

Stosowanie ciepło terapii miejscowej w przewlekłej fazie schorzenia stosuje się w celu rozgrzania i rozluĽnienia mięni przed ćwiczeniami fizycznymi, stosuje się promieniowanie podczerwone. Można również zastosować okład parafinowy o gruboci 2 cm na kręgosłup lędĽwiowy, temp 45st. C. czas trwania zabiegu około 15 minut.[17]

Krioterapia:

Stosuje się miejscowo w postaci okładów z lodu, przynosi lepsze efekty niż zastosowanie ciepło terapii powierzchniowej. Wywołany efekt przeciwbólowy jest wynikiem zwolnienia przewodzenia bólu przez włókna nerwowe i zmniejsza nadmierne napięcie mięni. Okład z lodu przykłada się pocz±tkowo na 15-20 min 3-4 razy dziennie. [17,11]

UltradĽwięki:

Podstawę leczniczego działania ultradĽwięków stanowi± następuj±ce czynniki : wzmożona przepustowoć błon komórkowych , powstanie zwi±zków aktywnych biologicznie, zmiany w strukturze koloidów tkankowych i ich uwodnienia, zmiany w układach jonowych tkanek, pobudzenie przemiany materii komórek. Stosowane s± w okresie przewlekłym. UltradĽwięki działaj± przeciwbólowo, zmniejszaj± napięcie mięniowe, hamuj± procesy zapalne, hamuj± układ współczulny, wyzwalaj± substancje histamino podobne. Stosuje się 10 zabiegów po 9 min, dawka 0,8-0,9 W na cm2 przykręgosłupowo lub wzdłuż przebiegu nerwu kulszowego. [17,18]

KINEZYTERAPIA:

W okresie ostrym zaczyna się od właciwego ułożenia chorego. Najskuteczniejsze jest ułożenie chorego na twardym podłożu w takiej pozycji, w której pacjent najmniej cierpi. Głównym celem takiego ułożenia jest rozluĽnienie patologicznie napiętych mięni. Ułożenie należy dobrać indywidualnie, jednak najczęciej stosowana jest pozycja Fowlra. Polega ona na ułożeniu na plecach z kończynami dolnymi zgiętymi w stawach biodrowych i kolanowych pod k±tem 90 stopni, czasami jednoczenie stosuje się wyci±g za miednicę z obci±żeniem do 1/7 ciężaru ciała. Wymagana jest stała kontrola stanu neurologicznego w czasie terapii.

Stosowanie ćwiczeń stabilizacji dynamicznej zaczyna się po ust±pieniu okresu ostrego. Ważne jest aby poprawić stabilizację kręgosłupa poprzez odpowiedni± koordynację mięniow±. Ćwiczenia fizyczne zwiększaj± sprawnoć, poprawiaj± samopoczucie i zmniejszaj± bóle dzięki mechanizmowi uwalniania endorfin. Ponadto ćwiczenia stabilizacji dynamicznej zmniejszaj± nawrotowoć choroby.[15]

KINEZYTAPING:

Jest to metoda opracowana przez doktora Kenzo Kase wprowadzona do krajów Azjatyckich w latach 1970-1980. Do Europy wchodzi w pocz±tkach 21 wieku.
Polega na aplikowaniu na skórę elastycznej tamy do kinezytapingu. Zastosowana w odcinku lędĽwiowym działa przeciwbólowo, powoduje lepsze ukrwienie pod miejscem aplikacji, oraz koryguje ustawienie mięni poprzez stymulacje do poprawnego ustawienia kręgosłupa.

METODY SPECJALNE:

Spotykamy wiele metod specjalnych stosowanych w leczeniu dyskopatii, czy zespołów bólowych kręgosłupa lędĽwiowego, jednak najbardziej znan± i maj±c± dobre rezultaty w leczeniu i zapobieganiu nawrotom (u ponad 80% przypadków) jest metoda Mechanicznego Diagnozowania i Terapii McKenziego, która to oparta jest na dowodach naukowych (evidence - based). [6,20,21,22]

Twórc± metody jest pochodz±cy z Aucland w Nowej Zelandii Robin McKenzie, rozpocz±ł on swoj± działalnoć na pocz±tku lat pięćdziesi±tych w Wellington, zajmuj±c się głównie leczeniem schorzeń kręgosłupa.[6,20]

Metoda ta składa się z szeroko rozbudowanej częci diagnostycznej, oraz terapeutycznej, pozwala więc na kompleksowe podejcie do pacjenta. Przed podjęciem leczenia przeprowadza się dokładny wywiad z pacjentem dotycz±cy: czynników sprawczych, przebiegu choroby, lokalizacji bólu, obci±żeń z jakimi pacjent musi się uporać, ocenę postawy, ocenę objawów neurologicznych.

Dalej przeprowadza się badanie funkcjonalne, które polega na wykonaniu testu powtarzanymi ruchami, ocenia się w ten sposób zmiennoć objawów. Następna częć badania polega na wykonywaniu pojedynczych, a następnie wielokrotnych powtórzeń ruchów w różnych kierunkach, oraz w różnych pozycjach wyjciowych.

Wykonanie tych ruchów przez pacjenta pozwala terapeucie na okrelenie kierunku ograniczenia ruchomoci, a także wraz z wywiadem pozwala zakwalifikować do jednego z trzech zespołów (według klasyfikacji McKenziego), jak również pozwala na dobranie kierunku leczenia, który w dużej mierze zależny jest od zjawiska centralizacji- czyli centralizowania się objawów bólowych z obwodu do centrum w zespole strukturalnym, gdzie poprzez leczenie ta metod± następuje powrót j±dra miażdżystego na swoje miejsce, a tym samym następuje odci±żenie uciskanych przez niego korzeni nerwowych i w ten sposób dochodzi do zjawiska centralizacji. Gdy podczas badania spotykamy się z peryferalizacj± ( jest to kierowanie się objawów bólowych z centrum na obwód) zmieniamy kierunek badania i leczenia.

Tak rozbudowana diagnostyka pozwala na precyzyjn± selekcję pacjentów do usprawniania metod± McKenziego, tylko ci z pacjentów u których stwierdza się charakterystyczn± zmiennoć objawów dla danego zespołu klinicznego, kwalifikowani s± do dalszego leczenia zgodnie z algorytmem tej terapii. [6,20,21,22]

Większoć zespołów bólowych ma tło mechaniczne 90% nadaj±ce się do zastosowania metody, ale odsetek 3% ma tło chemiczne ( nowotwory, zakażenia, choroby reumatyczne) i kolejne 3% spowodowane urazami w wypadkach ( w komunikacji, przemyle, sporcie) którymi to nie zajmuje się metoda Mechanicznego Diagnozowania i Terapii. [6,20,21,22]

Wspomniana wczeniej klasyfikacja do trzech zespołów według metody McKenziego przedstawia się następuj±co :

1. Zespół zaburzeń strukturalnych.

Jest najczęciej spotykany wród zaburzeń kręgosłupa. Charakteryzuje się trwałymi zmianami napięć w obrębie kr±żka międzykręgowego i w obrębie trzonów kręgowych, miękkich tkanek około kręgosłupowych. Ból (promieniuj±cy) może pojawić się stopniowo lub nagle, jest zmienny w stosunku nasilenia i topografii pod wpływem przyjmowanych pozycji statycznych lub powtarzanych ruchów. Ze względu na czas trwania objawów wyróżniamy w tym zespole trzy okresy: pierwszy daj±cy ostre dolegliwoci bólowe -trwa pierwszy tydzień, drugi 2-7 tygodnia i s± to nawracaj±ce dolegliwoci bólowe, ostatni powyżej 7 tygodnia to ból przewlekły.

Model wyjciowy do wyjanienia pojęcia zespołu zaburzeń strukturalnych, umożliwia powi±zanie obrazu klinicznego z przemieszczeniem j±dra miażdżystego wewn±trz kr±żka międzykręgowego. Stadium pocz±tkowe może ujawniać tylko krótkie napady bólu pleców oraz nieznaczne ograniczenie funkcjonalne, utrzymuj±ce się tylko kilka dni, po czym znika. W ciężkim stadium tkanka wewn±trzdyskow± pokonuje zewnętrzn± warstwę piercienia włóknistego i ulega ekstruzji do kanału kręgowego lub otworu międzykręgowego, daj±c objawy podmiotowe i przedmiotowe głównie maj± charakter korzeniowy.

Leczenie w zespole zaburzeń strukturalnych składa się z 4 faz:

Reedukacji przesunięcia j±dra miażdżystego (zmniejszenie wypukliny
Utrzymania redukcji przesunięcia (dla wytworzenia blizny)
Powrotu funkcji
Zapobiegania nawrotu

Mog± w tym zespole wyst±pić też objawy neurologiczne (parestezje, zaburzenia czucia) z ewentualn± transpozycj± tułowia, oraz ograniczeniem ruchomoci kręgosłupa. Stosowane kierunki leczenia dla odcinka lędĽwiowego w tym zespole to: przeprostne, doboczne, oraz zgięciowe.

2. Zespół dysfunkcyjny.

Wynika z wieloletnich nawyków nieprawidłowej postawy jak i przebytych dawniej urazów, ze zmian zwyrodnieniowych, wczeniejszych przemieszczeniach j±dra miażdżystego. Dochodzi w tym zespole do przeci±żenia zmiennych patologicznie tkanek miękkich i do ograniczenia ruchomoci w końcowym punkcie zakresu ruchomoci. Ból pojawia się jedynie w końcowej fazie ruchu, wywołuj± go ruchy i pozycje niezmienne, lecz objaw te ustępuj± po zmianie pozycji lub po zakończeniu obci±żania. Celem leczenia w tym zespole jest modelowanie (na przykładzie blizny), który można osi±gn±ć poprzez regularne ćwiczenia, które poddaj± chor± tkankę obci±żeniom celem przywrócenia jej pełnej funkcjonalnoci.

3. Zespół posturalny.

Wynika z długotrwale przyjmowanych nieprawidłowych pozycji, oraz nieprawidłowej postawy ciała. Nie stwierdza się w tym zespole ograniczenia ruchomoci. Zmiana pozycji zmniejsza objawy bólowe. Leczenie tego zespołu polega na edukacji.

W terapii metod± McKenziego wykorzystuje się czynniki mechaniczne generowane siłami samego pacjenta, jak i szerok± gamę technik manualnych. Zasad± jest, stosowanie najpierw indywidualnie dobranych ćwiczeń, a dopiero jeli to konieczne, dodatkowo Terapii Manualnej - po wykluczeniu wszelkich przeciwwskazań do jej zastosowani. Celem leczenia metody Mechanicznego Diagnozowania i Terapii jest nie tylko ograniczenie objawów bólowych, ale przywrócenie możliwie pełnej funkcji struktur± generuj±cym ból, oraz zabezpieczenie przed nawrotami dolegliwoci, poprzez stosowan± edukacji pacjenta. [6,20,21,22]

LECZENIE OPERACYJNE:

Jeli w ci±gu 2-3 miesięcy leczenie zachowawcze nie przynosi rezultatów, czyli poprawy, należy rozważyć leczenie operacyjne, które jest najskuteczniejsze jeli zabieg przeprowadzi się nie póĽniej niż do 6 miesi±ca od wyst±pienia pierwszych objawów. W 1-10% przypadków operacja jest lepszym rozwi±zaniem, s± to chorzy u których występuj± poważne zaburzenia neurologiczne.

Bezwzględnie szybkiej interwencji wymagaj± chorzy, u których doszło do neurogennego uszkodzenia zwieraczy pęcherza moczowego, oraz pacjenci u których wyst±pił zespół ogona końskiego powinni być operowani w trybie natychmiastowym - do 6 godzin od chwili wyst±pienia objawów. Tego typu uszkodzenia mog± wykazać brak poprawy nawet po leczeniu operacyjnym. Zabiegom chirurgicznym poddawani s± chorzy w okresie ostrej choroby dyskowej, z szybk± progresj± objawów, oraz ewidentnymi zmianami uciskowymi na struktury nerwowe.[4,13,15]

W leczeniu chirurgicznym stosuje się kilka technik operacyjnych , wybór właciwej techniki zależy od stanu neurologicznego chorego, dolegliwoci bólowych, wartoci badań dodatkowych oraz dowiadczenia zespołu lecz±cego.

Stosowane metody:

Discektomia endoskopowa- jest jedna z nowszych metod, małoinwazyjna pozwalaj±ca na wczeniejsz± rehabilitację niż w przypadku discektomii otwartej. Stosuje się j± w przypadku choroby j±dra miażdżystego przy nieuszkodzonym piercieniu włóknistym i więzadle podłużnym tylnym. Poprzez otwór międzykręgowy przy użyciu fiberoskopowych endoskopów i wiatłowodów chirurg dociera do przepukliny j±dra miażdżystego podrażnionego korzenia nerwowego. Usuwa kr±żek wraz z uciskaj±cymi strukturami kostnymi (jeżeli jest to wskazane) lub powoduje jego odparowanie.

Metoda pozwala na uniknięcie ryzyka zwi±zanego ze znieczuleniem ogólnym i wytworzeniem się blizny nadtwardówkowej. [13]

¦ródkr±żkowa elektrotermalna anuloplastyka- metodę t± się stosuje w symptomatycznym kr±żku zwyrodnieniowym z objawami niestabilnoci kręgów, obkurczeniem torebek stawowych stawów międzykręgowych i w uszkodzeniu piercienia włóknistego.
Polega na elektrotermalnej koagulacji uszkodzonych włókien piercienia włóknistego oraz jego nocyceptywnych zakończeń nerwowych.

Proteza j±dra miażdżystego- zastępuje się tu usunięte j±dro miażdżyste cylindryczn± hydrożelow± protez±, co pozwala na zachowanie nieuszkodzonego piercienia włóknistego oraz płytek krańcowych kręgu.

Zastosowanie tej metody pozwala na zwiększenie stabilnoci i ruchomoci dotkniętego segmentu oraz zapobiega powstawaniu zmian zwyrodnieniowych.

Spondylodeza- inaczej usztywnienie kręgosłupa- jest najczęciej stosowan± metod± dla kręgów L4 i L5 i ich poł±czeń z koci± krzyżow±.
Polega ona na usztywnieniu przy pomocy wszczepów autogennych, którymi wypełnia się metalowe lub węglowe " klatki " międzytrzonowe.

Protezoplastyka kr±żka międzykręgowego- technika stosowana u chorych w wieku 30-50 lat z utrzymuj±cym się dyskogennym bólem.

Polega na wszczepieniu sztucznego kr±żka, dzięki czemu zachowana zostaje wysokoć kr±żka oraz ruchomoć. Zapobiega się w ten sposób rozwojowi zmian zwyrodnieniowych w segmentach przyległych powyżej i poniżej.

Chemonukleoliza- polega na wstrzyknięciu do uszkodzonego kr±żka enzymu chymopapainy pochodz±cego z roliny papaja. Enzym ten ma właciwoci chondrolityczne i rozpuszcza j±dro miażdżyste.

Skutecznoć tej metody była i jest kwestionowana, nie wiadomo czy rozpuszczenie kr±żka jest rzeczywicie efektywne.

Odnerwienie stawów międzykręgowych - jest wykonywane za pomoc± małych elektrod wprowadzanych przez skórę do stawów międzykręgowych w częci lędĽwiowej elektrokoaguluje się gał±zki nerwowe, co ogranicza transmisję czucia bólu do rdzenia.

Leczenie chirurgiczne w 70-90% przynosi dobre efekty. Niepowodzeniem operacji przeprowadzonej w uzasadnionych przypadkach może być pozostawienie fragmentu kr±żka, lub wczeniejsze przeoczenie niestabilnoci operowanego odcinka kręgosłupa. Występuje wówczas patologiczna ruchomoć, która jest odpowiedzialna za dynamiczn± kompresje elementów nerwowych. W takich przypadkach konieczna jest ponowna operacja. [4,13,15, 26]

PSYCHOTERAPIA

Ocena psychologiczna pacjenta może mieć duż± wartoć w okreleniu stanu zdrowia psychicznego i jego wpływu na powrót do odzyskania sprawnoci. W medycynie zachodniej można się nawet spotkać z kwestionariuszem psychologicznym oceniaj±cym podatnoć badanych na ryzyko wyst±pienia bólów kręgosłupa.[15]

ZAPOBIEGANIE/PROFILAKTYKA

Przeci±żenia kręgosłupa nie można całkowicie wyeliminować z życia codziennego, ale można zminimalizować ich działanie poprzez przyjmowanie prawidłowej pozycji ciała w pracy i na co dzień, dobór odpowiednich narzędzi, obuwia, łóżka itd.

Obuwie- powinny być szerokie o grubej sprężystej podeszwie, stabilizuj±ce staw skokowy. Obcas także powinien być szeroki, stabilny i nie za wysoki. Powinno się stosować wkładki ortopedyczne w razie koniecznoci.

Łóżko- materac który umożliwia utrzymanie prawidłowej krzywizny kręgosłupa, czyli powinien być spoisty, sprężysty, ułożony na sztywnym stelażu.

Siedzisko- krzesła o regulowanej wysokoci podpieraj±ce kręgosłup lędĽwiowy, oraz umożliwiaj±ce wygodne oparcie ud na siedzeniu krzesła, a stóp na podłożu. Podczas siedzenia stawy kolanowe oraz biodrowe powinny posiadać k±t 90%. Do siedzenia można również zastosować półwałek lędĽwiowy, lub zamienić krzesło na piłkę rehabilitacyjn±.

Stanie- wskazane jest przenoszenie ciężaru ciała z nogi na nogę, aby nie utrzymywać kręgosłupa w jednej pozycji, można również opierać się o otaczaj±ce przedmioty i wykonywać ćwiczenia np. izometryczne.

Wstawanie- z pozycji siedz±cej przy wstawaniu należy opierać się o krawędĽ krzesła lub otaczaj±ce przedmioty. Natomiast z pozycji leż±cej najpierw trzeba odwrócić się na bok, przyci±gn±ć nogi no brzuch, tak aby można było je swobodnie opucić poza łóżko. Opieraj±c się o na przedramieniu następnie na dłoni, należy usi±ć z opuszczonymi kończynami dolnymi i dopiero teraz wstać.

W czasie Pracy należy kontrolować wiadomie swoje ruchy, unikać gwałtownych porywów. Zamiast pochylać się na wyprostowanych nogach - przykucn±ć. Podczas podnoszenia ciężaru należy rozstawić nogi i lekko je ugi±ć, aby obci±żać nogi a nie kręgosłup. Lepiej jest pchać przedmioty niż ci±gn±ć. Plecak należy nosić na obydwu ramionach, czy rozkładać ciężar na obie ręce. Podczas pracy należy ograniczyć pochylanie tułowia i stosować narzędzia zmniejszaj±ce wysiłek fizyczny.[24]

PI¦MIENNICTWO

[0]Adam Bochenek, M. Reicher. Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa,2008, str. 219-273
[1] Kiwerski J., Rehabilitacja Medyczna. Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa, 2005, str. 533-551
[2] Dziak A., Tayara S., Bóle krzyża. Wydawnictwo Kasper, Kraków 1997, str. 5-18
[3] Kowalski M., Kiwerski J., Krasuski M., Schorzenia i urazy kręgosłupa. Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 1997, str. 533-559
[4] Kozubski W., Liberski P., Neurologia- podręcznik dla studentów medycyny. Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2006, str. 670-677
[5] Milecki M., R±pała K., Lachowicz w., Uszkodzenia kr±żka międzykręgowego w odcinku lędĽwiowym, w Zespoły bólowe kręgosłupa zagadnienia wybrane (K. R±pała red.). PZWL Warszawa 2004, str. 64
[6] Instytut McKenziego Polska skrypt do kursu A kręgosłup lędĽwiowy
[7] Stengert T., Diagnostyka i leczenie zespołów bólowych kręgosłupa i kończyn metod± McKenziego. Praktyczna fizjoterapia i rehabilitacja 2010, 1/10, str. 42
[8] Milewska D., Ryglewicz D., Epidemiologia bólów kręgosłupa, w Neurologiczne powikłania niedomogi kręgosłupa (Mazur R., Podemski r., Ksi±żkiewicz B.). Wydawnictwo Via Medica Gdańsk 2003, str.31-35
[9] http://www.neurosciencereview.eu 20:49 19.06.2011
[10] Permoda A., Myrda M., Zajt - Kwiatkowska J., Występowanie objawów pseudokorzeniowych u pacjentów ze stwierdzon± dyskopati± kręgosłupa lędĽwiowego i przejcia lędĽwiowo - krzyżowego. Medycyna manualna 2010 Numer1-2, str.43-45
[11] Dziak A. Bolesny krzyż. Wydawnictwo Medicina Sportiva Kraków 2003, str.373-410, 455-463.
[12] Radek A., Zapałowicz K. Choroba kr±żków międzykręgowych lędĽwiowego odcinka kręgosłupa. Valetudinaria - Postępy Medycyny Klinicznej i Wojskowej 2001, (6), str. 1-2, 40-45
[13] Dega W., Ortopedia i Rehabilitacja. Tom 2. Wydawnictwo Lekarskie PZWL. Warszawa 2003 str. 302-333
[14] Sobolewski P. Użytecznoć objawów neurologicznych i rentgenograficznych w dyskopatii lędĽwiowej. Neurologia i Neurochirurgia Polska 1998, (32), 3: str. 643-649
[15] R±pała K. Zespoły bólowe kręgosłupa zagadnienia wybrane. Wydawnictwo lekarskie PZWL, Warszawa 2004, str. 156-180, 182-185
[16] Prusiński A. Neurogeriatria. Wydawnictwo Czelej Sp z.o.o, Lublin 2004, str. 380-401
[17] Czopik J. Fizjoterapia w wybranych chorobach tkanek miękkich ruch, Agencja usługowo - wydawnicza Emilia, Warszawa 2001, str. 115-119
[18] Straburzyński G., Straburzyńska - Lupa A., Fizjoterapia. Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2003, str. 382, 52-57
[19] Mika T., Kasprzak W. Fizykoterapia. Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2001, str. 44-50, 227-229
[20] McKenzie R., May S., Kręgosłup lędĽwiowy Mechaniczne diagnozowanie i terapia. Wydawnictwo Forum 2011. Tom 1
[21] Kosowski M., Diagnozowanie i terapia zespołów bólowych odcinka lędĽwiowego kręgosłupa według metody McKenzie.
[22] http://www.mckenzie.pl 15:22 20.06.2011
[23] http://dyskopatia.pl 18:33 21.06.2011
[24] Ksi±żkiewicz B., Nowaczewska M., Zapobieganie przeci±żeniom i uszkodzeniom kręgosłupa, Profilaktyka i leczenie niedomogi kręgosłupa, Wydawnictwo Via Medica Gdańsk 2003str. 112-113
[25] Zembaty A.: Kinezyterapia Tom 1. Kasper 2002. Str. Od 152 do 156.
[26] http://drkregoslup.pl/
 
     
Linki sponsorowane
Wyświetl posty z ostatnich:   
Odpowiedz do tematu
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach
Nie możesz załączać plików na tym forum
Nie możesz ściągać załączników na tym forum
Dodaj temat do Ulubionych
Wersja do druku

Skocz do:  
Powered by phpBB modified by Przemo © 2003 phpBB Group
Styl zmodyfikowany dla e-Masaz.pl, Mapa witryny, Regulamin forum

Wyszukiwanie w Google

Partnerzy forum
Gabinety masażu Kurs masaż tajski Fizjoterapia Rehabilitacja
Forum korzysta z plików cookies. Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki.
Kopiowanie materiałów bez zgody administracji zabronione. Administracja nie ponosi odpowiedzialności za treść wypowiedzi użytkowników oraz materiały przez nich przesłane. Witryna ma charakter informacyjny. Administracja nie ponosi żadnej odpowiedzialności za jakiekolwiek szkody spowodowane wykorzystaniem przez użytkownika informacji zawartych na forum.
Strona wygenerowana w 0,07 sekundy. Zapytań do SQL: 12
Reklamy

Linki sponsorowane



Stoły do masażu

Fotele z masażem Pro-Wellness

Stoły do masażu

Stoły do masażu

Szkoła masażu

Masaż




Ostatnio na forum



Zapraszamy na FB