Polecane produkty

Stoły do masażu

Linki sponsorowane




Poprzedni temat «» Następny temat
Fizjoterapia w SM
Autor Wiadomość
administrator
Site Admin


Dołączył: 27 Sty 2008
Posty: 3127
Wysłany: 2011-10-05, 20:12   Fizjoterapia w SM

W stwardnieniu rozsianym nie ma jednoznacznie skutecznych lekarstw przeciwko zakłóceniom koordynacji i przykurczom. Natomiast poprzez fizjoterapię można osiągnąć wyraźną poprawę możliwości ruchowych chorego, ucząc go koncentracji i pewnego rodzaju automatycznego przebiegu ruchu. Jeżeli tylko ćwiczenia są konsekwentnie i wielokrotnie powtarzane, efekty fizjoterapii w tym zakresie bywają zaskakująco dobre. Zadaniem rehabilitanta jest także stabilizacja stanu podopiecznego i opóźnienie dalszego rozwoju choroby. W praktycznym rozumieniu cel fizjoterapii stanowi umożliwienie cierpiącemu na SM jak najpełniejszego poruszania się oraz wykonywania podstawowych czynności koniecznych w codziennym życiu.

Środkiem nośnym fizjoterapii jest ruch: zarówno aktywny, przeprowadzany samodzielnie przez pacjenta, jak i pasywny, przy którego wykonywaniu pomaga terapeuta.

Wybór określonej techniki terapii zależny jest od rodzaju i stopnia niepełnosprawności. Generalnie należy powiedzieć, że każda osoba chora na SM wymaga indywidualnej opieki i precyzyjnego dobrania ćwiczeń.

Ze względu na ograniczenia czasowe fizjoterapeuci rzadko są w stanie przeprowadzać zajęcia w takim wymiarze, w jakim jest to potrzebne podopiecznemu. Dlatego zwłaszcza w przypadku pacjentów z SM wskazane jest zaangażowanie opiekunów bądź rodziny chorego, tak aby pomagali mu w wykonywaniu podanych przez rehabilitanta ćwiczeń.

Przed rozpoczęciem terapii

W przypadku stwardnienia rozsianego fizjoterapię należy zaczynać bardzo ostrożnie. Obciążenie pacjenta ćwiczeniami musi następować powoli i stopniowo. Zbytni pośpiech prowadzi do pogarszania się stanu chorego, a nawet do utraty pewnych posiadanych jeszcze funkcji ciała!

Najlepiej byłoby, aby przed rozpoczęciem ćwiczeń rehabilitant przeprowadził obserwację stanu podopiecznego i określił cele, które można i które powinno się osiągnąć. Plan całej terapii musi zostać omówiony bezpośrednio z pacjentem. W ten sposób zostanie on zmotywowany do współpracy. Jest to ważne zwłaszcza w początkowej fazie fizjoterapii, kiedy ćwiczenia są dla chorego trudne i połączone z dużym wysiłkiem.

U niektórych podopiecznych wskazane jest podanie przed fizjoterapią leków przeciwbólowych i rozkurczowych. To ułatwia pacjentowi wykonywanie ćwiczeń, a tym samym podnosi efektywność terapii. Jednakże lekarstwa trzeba starannie dozować, tak aby nie powstał efekt przyzwyczajenia. Oczywiście należy przy tym bezpośrednio współpracować z lekarzem.

Pryncypia

- Aktywne ćwiczenia gimnastyczne powinny być rozpoczęte już przy lekkich objawach chorobowych i przeprowadzane w sposób konsekwentny.
- Ćwiczenia trzeba dobierać indywidualnie do stanu pacjenta.
- Program ćwiczeń należy aktualizować zależnie od potrzeb chorego.
- Ćwiczenia prowadzi się tak, aby następowało naprzemienne diagonalne napięcie i rozluźnienie mięśni. Należy zawsze angażować również niezaatakowane grupy mięśni i zdrowe części ciała.
- Zaczynamy zawsze od najłatwiejszych ćwiczeń i stopniowo zwiększamy stopień trudności.
- Jeżeli tylko będzie to możliwe, pacjent powinien ćwiczyć na twardym podłożu (nie w łóżku).
- Niezwykle istotna jest współpraca pacjenta od samego początku fizjoterapii.
- Poprzez ćwiczenia pacjent powinien zdobyć pewne praktyczne umiejętności, takie jak obracanie się z boku na bok, siadanie na brzegu łóżka z nogami opuszczonymi na podłogę, chodzenie z pomocą lub o własnych siłach, samodzielne jedzenie itp.

Ćwiczenia zaawansowane

W miarę realizacji programu terapeutycznego chory powinien nauczyć się zachowywania równowagi we wszystkich podstawowych pozycjach ciała. Do osiągnięcia tego celu można stosować różnorodne aparaty i urządzenia pomocnicze. Pacjent musi zapoznać się ze sposobem ich używania.

Przykłady ćwiczeń

A. Pacjent leży na plecach na twardym podłożu. Rozstawione nogi zostają ugięte w kolanach w ten sposób, że stopy całą powierzchnią spoczywają na podłożu. Ręce położone są wzdłuż ciała. Ćwiczący podnosi w górę biodra i tułów. Łopatki nie odrywają się od podłoża. Po krótkiej chwili następuje powrót do pozycji wyjściowej.

B. Pacjent siada na piłce lub rolce terapeutycznej. Terapeuta stojąc obok pacjenta pomaga mu w przeprowadzaniu ćwiczeń równowagi. Początkowo ćwiczący trzyma się obiema rękami piłki, a stopami opiera się o podłoże. Następnie przechodzi do ćwiczeń trudniejszych i redukuje poparcie, podnosząc kolejno ręce i nogi.

C. Ćwiczący znajduje się w klęku podpartym (klęczy z tułowiem w pozycji poziomej, oparty na wyprostowanych rękach). Podnosi wyprostowaną rękę w górę, starając się sięgnąć jak najwyżej. Ciężar ciała zostaje przeniesiony na rękę spoczywającą na podłożu. Pacjent wraca do pozycji wyjściowej. Następuje zmiana ręki.

D. Chory ćwiczy chodzenie przy użyciu poręczy, na których wspiera się obiema rękami podczas stawiania kroków.

E. Pacjent leży na plecach na twardym podłożu. Nogi są wyprostowane, ręce spoczywają wzdłuż ciała. Terapeuta jedną ręką chwyta od spodu stopę ćwiczącego, drugą opiera na jego kolanie. Następnie ostrożnie podnosi nogę pacjenta w stronę jego klatki piersiowej, zginając ją jednocześnie w kolanie. Powrót do pozycji wyjściowej. Po kilkakrotnym powtórzeniu ruchu następuje zmiana nogi.

Ćwiczenia oddechowe

W przypadku stwardnienia rozsianego wskazany jest każdy rodzaj ćwiczeń oddechowych. Przykurcze i osłabienie dotykają również tułowia oraz mięśni klatki piersiowej i przepony. Brak ruchu prowadzi z kolei do zmniejszenia się wydajności pracy płuc. Regularnie wykonywane ćwiczenia oddechowe hamują postęp choroby w tym kierunku. Poza tym mają one charakter przygotowujący do przeprowadzania innych etapów fizjoterapii.

Ćwiczenia oddechowe należy opracować w taki sposób, by pacjent mógł je wykonywać również samodzielnie.

Masaż ręczny, masaż z użyciem aparatów

Poprawnie wykonywany masaż sprzyja odprężeniu oraz zmniejsza przykurcze i poprawia ukrwienie. W żadnym wypadku nie może on jednak zastępować ćwiczeń aktywnych.

Zabiegi hydroterapeutyczne

Ruch w wodzie lub nawet - jeżeli jest to możliwe - pływanie są istotną częścią fizjoterapii. Pacjent, cierpiący nieustannie na zakłócenia równowagi ciała i przykurcze, podczas hydroterapii ma poczucie większej pewności i kontroli nad swoim ciałem, gdyż woda wyhamowuje nagłe i niekontrolowane ruchy. Ponadto chory znajdujący się w wodzie, tracąc pozornie na wadze, może poruszać się z dużo większą łatwością niż zazwyczaj i potrzebuje mniej siły do zachowania równowagi ciała. A zatem wykonując ćwiczenia w wodzie, pacjent doświadcza lepszej skuteczności swego wysiłku. Ruch w wodzie stanowi dobrą formę przygotowania do typowych trudniejszych ćwiczeń terapeutycznych.

Temperatura wody powinna być dopasowana do indywidualnych potrzeb poszczególnego ćwiczącego. Większość chorych woli chłodniejsze kąpiele. Czują się w nich bardziej sprawni i rozluźnieni. W tym przypadku poleca się temperaturę 23-26 st.C. Niektórym pacjentom odpowiada cieplejsza woda, ale doświadczenie pokazało, że przy temperaturze wyższej niż 30 st. C ćwiczący szybko się męczy.

Zależnie od możliwości ośrodka, w którym przebywa chory, w tygodniu wskazane jest przeprowadzanie 1-2 ćwiczeń hydroterapeutycznych trwających 10-20 minut.

Przez cały czas należy zwracać uwagę na samopoczucie pacjenta, ponieważ osoby cierpiące na stwardnienie rozsiane ulegają często nagłemu zmęczeniu.

Ćwiczenia hipoterapeutyczne

Hipoterapia stanowi cenne uzupełnienie klasycznych metod fizjoterapii. Konie powinny jednak należeć do spokojnych, tzw. "zimnokrwistych" ras (np. hucuły albo konie islandzkie). Muszą być też odpowiednio wytresowane. Terapię mogą przeprowadzać wyłącznie fachowcy, a pacjent przez cały czas musi znajdować się pod kontrolą.

Jazda na koniu jest dla chorego bardzo przyjemnym przeżyciem. Zmniejsza napięcia mięśni, pomaga w ćwiczeniu równowagi, umacnia wiarę w siebie i motywację do dalszej pracy. Uczestnik zajęć siedzi na koniu bez używania sidła. W ten sposób ruch zwierzęcia przenoszony jest bezpośrednio na jeźdźca.

Należy też podkreślić, że już sam kontakt z końmi wpływa na większość chorych odprężająco i uspokajająco.

Ćwiczenia zmysłu dotyku

Pacjent uczy się na nowo kontrolować zmysł dotyku poprzez zajmowanie się rozmaitymi materiałami. Próbuje przy tym określić rodzaj tworzywa, strukturę powierzchni, temperaturę, wielkość kształt itp.

Muzykoterapia

W SM poleca się muzykoterapię pasywną oraz stosowanie muzyki jako elementu towarzyszącego ćwiczeniom.

Techniki odprężania i relaksacji

Techniki relaksacyjne są godne polecenia w przypadku SM. Każdy okres, w którym choroba ma łagodniejszy przebieg powinien zostać wykorzystany do odpoczynku, odprężenia i zebrania sił.

Techniki relaksacyjne wpływają też regenerująco na psychikę pacjenta, który dzięki temu może bardziej realistycznie podejść do swojej choroby, ocenić jej stan i aktualny przebieg.

Sport

Czy chorzy na SM powinni uprawiać sport? Musimy znowu podkreślić, że na to pytanie nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Wszystko zależy od stopnia zaawansowania choroby, od ogólnej kondycji psychofizycznej pacjenta, a także od jego upodobań i przyzwyczajeń.

Szczególnie ważny jest właściwy dobór rodzaju sportu. Nie będziemy tutaj polecać jakiejś konkretnej dyscypliny. Chcemy jednak wskazać pewne aspekty, które trzeba brać pod uwagę przy decyzji o ewentualnym podjęciu aktywności sportowej.

Tak jak i każdy całkowicie zdrowy człowiek, pacjent SM nie może przeceniać swoich możliwości fizycznych. Wybrana dyscyplina sportowa powinna odpowiadać sprawności i wiekowi.

Nie wolno uprawiać sportu w stadium ostrego nawrotu choroby ani też na etapie wyraźnego pogorszenia się stanu zdrowia.

Nie wolno uprawiać dyscypliny, która wymaga przebywania w ekstremalnych warunkach klimatycznych (opady deszczu, bardzo wysoka lub bardzo niska temperatura powietrza, stałe nasłonecznienie, itp.).

Przy wyborze rodzaju sportu należy unikać aktywności, które zwiększają ryzyko zranienia się.

Chorym na stwardnienie rozsiane odradza się brania udziału w zawodach sportowych czy ćwiczeniach o charakterze konkurencji, nawet jeżeli mają one miejsce w ścisłym gronie. Stres psychiczny i emocjonalny jest bardzo negatywnym czynnikiem w tej jednostce chorobowej.

Ze względu na wspomniane już ryzyko zranienia się należy unikać aktywności, w których szczególną rolę odgrywają zdolności motoryczne i koordynacyjne. Poza tym podczas uprawniania takiego rodzaju sportu chory często przeżywa rozczarowanie, gdyż nie jest w stanie wykonać poprawnie wszystkich ćwiczeń.

Mając na uwadze te ograniczenia, dla osób z SM należy szukać takich rodzajów zajęć sportowych, które nie są zbyt męczące, lecz z drugiej strony gwarantują aktywność fizyczną i określają jasno i konkretnie cele do osiągnięcia.

Dobre wyniki przynosi pływanie, tradycyjna gimnastyka, rozbudowane ćwiczenia gimnastyczne dla osób niepełnosprawnych bądź też wędrówka do określonego celu urozmaicona różnymi zadaniami, których wykonanie jest miarą poprawnego przeprowadzenia całego ćwiczenia.

Cierpiący na stwardnienie rozsiane powinien widzieć zajęcia sportowe jako integralną część swojego życia służącą do łatwiejszego pokonywania trudności wynikłych z choroby. Osiągnięcie lepszej sprawności fizycznej jest równie ważne jak poprawa stanu psychicznego, polepszenie wiary w siebie i przeżycie samozadowolenia.

Dla wielu chorych przeprowadzane z sukcesem aktywności sportowe są decydującym czynnikiem w podjęciu decyzji o powrocie do czynnego życia zawodowego, nawet jeżeli praca będzie różnić się od zadań wykonywanych przed nadejściem choroby.

Źródło: tematy.info
 
     
Linki sponsorowane
massagewarsaw 
leki przeciw pasozytom grzybom sprzedam apteka


Pomógł: 15 razy
Dołączył: 05 Lut 2008
Posty: 7182
Skąd: bangkok warszawa
Wysłany: 2011-10-30, 10:58   kurs masaz tajski

e-Masaz.pl napisał/a:
Masaż ręczny, masaż z użyciem aparatów

Poprawnie wykonywany masaż sprzyja odprężeniu oraz zmniejsza przykurcze i poprawia ukrwienie. W żadnym wypadku nie może on jednak zastępować ćwiczeń aktywnych.

masaz nie powinien rozgrzewac tkanek, bo wiekszosc pacjentow SM zle reaguje na podwyzszona temperature. Trzeba zastosowac techniki bez tarcia.

jesli chodzi o aparaty, to raczej wibrujace, bo uciskowe moga uszkodzic tkanki. W SM moze byc zaburzenie czucia i pacjent nie zareaguje wylaczenie masazera.

masaz mozna polaczyc w jednej sesji z cwiczeniami aktywnymi i biernymi
 
     
Wyświetl posty z ostatnich:   
Odpowiedz do tematu
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach
Nie możesz załączać plików na tym forum
Nie możesz ściągać załączników na tym forum
Dodaj temat do Ulubionych
Wersja do druku

Skocz do:  
Powered by phpBB modified by Przemo © 2003 phpBB Group
Styl zmodyfikowany dla e-Masaz.pl, Mapa witryny, Regulamin forum

Wyszukiwanie w Google

Partnerzy forum
Gabinety masażu Kurs masaż tajski Fizjoterapia Rehabilitacja
Forum korzysta z plików cookies. Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki.
Kopiowanie materiałów bez zgody administracji zabronione. Administracja nie ponosi odpowiedzialności za treść wypowiedzi użytkowników oraz materiały przez nich przesłane. Witryna ma charakter informacyjny. Administracja nie ponosi żadnej odpowiedzialności za jakiekolwiek szkody spowodowane wykorzystaniem przez użytkownika informacji zawartych na forum.
Strona wygenerowana w 0,05 sekundy. Zapytań do SQL: 12
Reklamy

Linki sponsorowane



Stoły do masażu

Fotele z masażem Pro-Wellness

Stoły do masażu

Stoły do masażu

Masaż




Ostatnio na forum



Zapraszamy na FB